EN AĞIR CEZA!

0
Nurullah Ataç’ın Günlerin Getirdiği isminde bir kitabı vardır. Nedendir bilmem, bu sabah aklıma ilk gelen bu oldu. Fakat şu vardığımız zamanda günlerin getirdiğinden çok günlerin götürdükleriyle meşgul oluyoruz. Günler, sanki 24 saatten düşmüş, azalmış gibiler. Günler, sanki ikişer ikişer ilerliyorlar. Hatta bazı günlerin sabahları yok gibidir; öğlenden başlar. Bazı günlerinse akşamı olmaz bu devirde. Güneşin doğmadığı, Ay’ın batmadığı günleri yaşıyoruz. Yeşilin solmadığı, karın erimediği, mart ayında pazarlarda kirazın satıldığı günler bu günler.
Hal böyle olunca insanı da bir başka oluveriyor bu günlerin. Çocuğu başka yetişkini başka…
Dedemden dinlerdim eski günlerin halini. Günlerin gün olduğu zamanları ondan öğrendim. O vakitlerin anlamı tam olmalarıydı. Günün gün, gündüzün gündüz, gecenin gece olduğu zamanlardı o zamanlar. Hani şu 15’lik 20’lik gençlerin kütük sökmeye gittiği günlerdi o günler. –Pek meşhurdur bu laf- İşte o günlerin insanı başkaydı. Tanırdı insanı. Halden anlardı. İnceydi. Sanki çok yaşamış gibiydi o zamanların insanı. Sahi, 24 saati tam yaşamak mı çok yaşamaktı yoksa eksik yaşamak mı çok yaşamaktı? Bunu ben bilmiyorum.
Şimdi düşününce günlerin götürdüklerini ne çok diyorum. İnsanın kendini götürmediği kalmış bir tek. İnsanın gününden, anından, işinden gücünden… Bugünler insanın ömründen götürüyor, kimse görmüyor. İnsanlar kendi ömürlerinden çalıyorlar. Peki, bu da bir cinayet sayılmaz mı? Evet cinayet. İnsanın kendi zamanından, kendi anından, kendi ömründen çalması; cinayettir. Günlerin insana getireceği şeylere karşılık insandan götürdükleri de insanın kendine gaspı olur. İnsan kendini gasp ediyor olur. Peki ya bunun cezası ne mi olur? Onu da insan kendine veriyor zaten. Şu günlere alışıp, kendini günlerin götürdüklerinin peşine takıp, eksik yaşayıp, eksik ölüp…
İşte insana kendisine yaptıkları için bir ceza: eksik ölüm.
En acısı da bu olmalı; Ne müebbet ne idam. İnsanın eksik ölmesi, en ağır ceza.

 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here