Muhabbet

0
Memduh Çetin (79), ve Mücella Çetin (75). Foto: Engin ÖZMEN-Caner AKSU

Bazen bir kazayla hatırlar insan, bazen bir eşyayla, bazen bir kokuyla, bazense sadece bir kelimeyle. Hatırladıkça güzelleşecek dünya. Hatırladıkça ısınacak insanlar. Hatırladıkça muhabbetimiz artacak.


Çağımız yok olma çağı. Hızlıca yaşanan, bir an önce tüketilen, yenisine ihtiyaç duyulan ve doyulmayan bir nefisle, duyguların, mesleklerin, sanatların, kültürlerin, dillerin, inanışların ve kelimelerin yok olduğu bir çağ bizimkisi. Ama eskiye bakıp hatırladıkça, öğrendikçe, bu yok oluşa direnmekte mümkün. Örneğin sevgi; Sevgi kelimesinin kökünün “muhabbet”, sevgili kelimesinin kökünün ise “muhabbetli” anlamlarına geldiğini öğrenince gülümsemeden edemedim. O halde sevgilim demekte “muhabbetlim” anlamına geliyor. Ne güzel bir iltifat, ne güzel bir sesleniş öyle değil mi? Muhabbetlim.

Memduh ve Mücella

Memduh ve Mücella Çetin çiftinin hikâyesini duyunca aralarındaki muhabbeti hissetmemek elde değil. Yarım asrı geçen bir muhabbetlik onlarınkisi. Eskişehir’de, bir apartman dairesinde yaşıyorlar. Mücella hanım yıllar önce beyin kanaması sonucu felç geçiriyor. Bir süre tedavi görüyor ve doktorları güneş görmesi, bol oksijene ve vitamine ihtiyacı olduğunu söylüyorlar. Memduh Bey ise, oturdukları evin uygun olmayacağını düşünüp başka bir mahallede, daha sessiz bir sokakta, zemin katta bir daireyi kiralıyor. Bundan sonra ise doktorların tavsiyelerini bir bir uygulamaya geçiyor Memduh Bey. İlk iş olarak saksılara çiçekler dikiyor, daha büyük saksılara ise çam ağaçları. Evlerinin bulunduğu sokağı rengarenk çiçeklerle, çam ağaçlarıyla donatıyor. Sokağı tam anlamıyla bir bahçeye çeviriyor. Yeşillikler arasına da bir bank yerleştiriyor. Doktorların oksijene, vitamine, güneşe ihtiyacı var dediği eşini her gün evlerinin önünde, kendi elleriyle, saksılarla var ettiği bahçeye çıkarıyor. Bankta saatlerce oturup, çiçeklerin kokuları arasında sohbet ediyorlar. Mahalleli Memduh Beyin saksılardan oluşturduğu bu bahçeye “Sevgililer ve Aşıklar Parkı” ismini vermiş. Eşi için betondan ve kaldırım taşlarıyla dolu bir sokağı yeşil bir bahçeye çeviren Memduh Beyi ve muhabbetlisini bütün mahalleli konuşuyor artık. Aralarında ki bağ imrenilesi, aralarında ki muhabbet tebessüm edilesi, Memduh Beyin çabası ise umut verici, örnek alınası…

Hatırladıkça…

Çağımız yok olma çağı olsa da, her şey hızlıca tüketilip harcansa da, unutulsa da güzele ve iyiye dair her şey. Hatırlamak her zaman gülümsetir insanın yüzünü. Bazen bir kazayla hatırlar insan, bazen bir eşyayla, bazen bir kokuyla, bazense sadece bir kelimeyle. Hatırladıkça güzelleşecek dünya. Hatırladıkça ısınacak insanlar. Hatırladıkça muhabbetimiz artacak.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here